O Fundacji

Nasz Cel

Fundacja powstała w 1992 roku w Poznaniu z inicjatywy środowiska naukowego Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Celem istnienia Fundacji jest stworzenie profesjonalnego zaplecza dla polskich misjonarzy prowadzących działalność medyczną wśród  chorych w najuboższych  krajach świata.

 

Współtwórcami Fundacji byli: Śp. prof. Zbigniew Pawłowski, ówczesny kierownik Kliniki Chorób Pasożytniczych i Tropikalnych Akademii Medycznej w Poznaniu, Śp. ks. dr Ambroży Andrzejak – misjolog, oraz ówczesny student medycyny Norbert Rehlis.

Od 1997 roku zrzeszona jest w Medicus Mundi International – międzynarodowej sieci organizacji humanitarnych współpracujących ze sobą w dziedzinie opieki zdrowotnej na świecie, która z kolei jest w oficjalnych stosunkach ze Światową Organizacją Zdrowia.

Swoją działalnością objęła przez lata istnienia kilkadziesiąt misyjnych szpitali, przychodni i punktów medycznych w Tanzanii, Kamerunie, Zambii, Etiopii, Ugandzie, Kenii, Czadzie, Indiach, Gwatemali, Boliwii, na Madagaskarze, Jamajce, Papua Nowej Gwinei, Białorusi i w Kazachstanie. 

Aby leczyć najuboższych organizowane są wyjazdy lekarzy, pielęgniarek i studentów medycyny do szpitali i przychodni w krajach misyjnych. Fundacja wspomaga ich również wysyłką lekarstw, środków opatrunkowych i sprzętu medycznego. Celem Fundacji jest także profesjonalne przygotowanie wyjeżdżających do pracy w tropiku. Wraz z Katedrą i Kliniką Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych organizowane są szkolenia i konferencje dotyczące problemów zdrowotnych w krajach misyjnych.  Fundacja zajmuje się także propagowaniem działalności humanitarnej i charytatywnej wśród młodzieży szkolnej i akademickiej. 

W roku 2007 dzięki ofiarności Sympatyków, przy współpracy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej powstała przychodnia zdrowia w Kiabakari w Tanzanii, sztandarowe dzieło Fundacji. 

Nazwa Redemptoris Missio została zaczerpnięta z Encykliki "Redemptoris Missio" Ojca Świętego Jana Pawła II „O Stałej Aktualności Posłania Misyjnego”. Treść owej Encykliki dostępna jest na www.missio.org.pl.

Siłą Fundacji są Wolontariusze, to na nich opiera się nasza działalność i to oni są naszymi ambasadorami w swoim środowisku. Bez nich nie bylibyśmy w stanie pomagać tylu potrzebującym. Wolontariusze uczestnicząc w tym dziele mają do wyboru możliwość bezpośredniej pomocy w Centrum Wolontariatu Fundacji przy:

- pakowaniu paczek,

- przygotowaniu materiałów promocyjnych Fundacji,

- pomocy w pozyskaniu środków na zrealizowanie zamówień misjonarzy 

oraz na terenie całego kraju poprzez:

- kolportaż materiałów promocyjnych Fundacji i pomoc w organizacji wystaw.

Niezależnie od tego, czy pochodzisz z Poznania i jego okolic, czy z innych rejonów Polski prosimy o przesłanie krótkiej informacji o sobie (imię, nazwisko, wykształcenie, nr telefonu, adres mailowy) na naszą skrzynkę mailową. Wspólnie uda nam się ustalić jak możesz się włączyć w działalność w Fundacji. Dziękujemy za zainteresowanie i zachęcamy do osobistego kontaktu.

Rada Zarząd Fundatorzy Załoga

Członkowie Rady:

Prof. dr  hab. med.  Jerzy Stefaniak

Prof. dr hab. n. farm. Wanda Baer-Dubowska

Dr n. med. Norbert Rehlis

Dr n. przyr. Barbara Filipiak

Prof. dr hab. Katarzyna Łącka

Prof. dr hab. n. med. Andrzej Łukaszyk

Prof. dr hab. n. farm. dr n. hum. Anita Magowska

Prof. dr hab. med. Jerzy T. Marcinkowski

Dr nauk. farm. Arleta Matschay

Prof. dr hab. n. med. Grzegorz Oszkinis

Prof. dr hab. Krystyna Pecold

Lek. stom. Anna Tarajkowska

Dr Bartłomiej Wróblewski LLM Bonn

Prof. dr hab. Ryszard Żaba

Prof. dr hab. Jana Skrzypczak

Ks. dr Dawid Stelmach

 

 

Fundatorzy Fundacji:

Śp. Prof. dr hab. Zbigniew Pawłowski

Śp. Ks. dr  Ambroży Andrzejak

Dr n. med. Norbert Rehlis

Członkowie Zarządu:

Prezes Fundacji: mgr Justyna Janiec-Palczewska

lic. Jacek Jarosz

dr med. Karolina Mrówka

mgr Ewelina Walkowiak

O. dr Marcin Wrzos OMI

Załoga Fundacji:

Koordynator Centrum Wolontariatu Fundacji:

Justyna Janiec-Palczewska

Koordynator ds. wysyłki pomocy humanitarnej:

Monika Pacholak

Koordynator biura: Sylwia Kubala

Asystent Zarządu: Jacek Jarosz

Koordynator projektów: Anna Kurkowiak

Życiorysy osób związanych z Fundacją

Urodzony w Poznaniu w roku 1926. Skończył studia lekarskie na Akademii Medycznej w Poznaniu w 1951 r. i w 1961 r. zdobył tytuł doktora medycyny. W Instytucie Tropikalnym w Liverpoolu w 1964 r. otrzymał dyplom medycyny tropikalnej i higieny. Habilitowany w roku 1967, w 1977 r. uzyskł nominację profesorską.

Współtworzył polską parazytologię lekarską. Był specjalistą w dziedzinach chorób wewnętrznych i pasożytniczych i w latach 1970-1996 kierował Kliniką Chorób Pasożytniczych i Tropikalnych Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W latach 1979-1986 pracowal w Światowej Organizacji Zdrowia w Genewie i do roku 2011 byl ekspertem tej organizacji. . Na dorobek naukowy profesora składa się ponad 700 publikacji. Był honorowym członkiem i autorytetem wielu zagranicznych towarzystw naukowych i międzynarodowych instytucji parazytologicznych. W 2009 r. został uhonorowany tytułem doktora honoris causa Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Przez wiele lat angażował się w działalność misyjną i interesował się problemami zdrowia międzynarodowego. Byłjednym z 3 fundatorów Fundacji Pomocy Humanitarnej Redemptoris Missio, która działa od 1992r.

Zmarł 27.01.2019 w Poznaniu.

Urodzony w 1977 r. w Szubinie, w 1996 r. wstąpił do nowicjatu Misjonarzy Oblatów MN na Świętym Krzyżu. W 2004 r., w kościele seminaryjnym św. Jakuba w Obrze k. Wolsztyna, przyjął święcenia prezbiteratu.

Ukończył studia magisterskie z teologii na Wydziale Teologicznym UAM w Poznaniu, sekcja WSD Obra (2004 r.), z politologii oraz dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM w Poznaniu (2008 r.). Ukończył także studia licencjackie i doktoranckie z misjologii na Wydziale Teologicznym UKSW w Warszawie (2011 r.), gdzie w roku 2013 uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych o specjalności misjologia oraz teologia środków społecznego przekazu. W 2016 r. ukończył podyplomowe studia polonistyczne na UJ. W latach 2009 – 2010 przebywał na stażu misyjnym na Madagaskarze.

Jest redaktorem naczelnym wydawnictwa i czasopisma Misyjne Drogi, a także portalu www.misyjne.pl. Autor opracowań naukowych dotyczących misji w przestrzeni medialnej, a także pozycji beletrystycznych.

Absolwentka studiów farmaceutycznych w Poznaniu. Od 1988 r. jest pracownikiem naukowym w Zakładzie Historii Nauk Medycznych (póżniej przekształconym w Katedrę) Akademii Medycznej (obecnie Uniwersytetu Medycznego) w Poznaniu. Od 2009 r. piastuje stanowisko kierowniczki tej Katedry. W 2014 r. została mianowana profesorem nadzwyczajnym.

Tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskała w Instytucie Badań Literackich PAN, habilitację na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Poznaniu. W obszernym zakresie zainteresowań naukowych profesor Magowskiej mieszczą się: historia leku roślinnego, historia medycyny, historia prasy, bioetyka, lituanistyka, historia misji medycznych.

W latach 2003 - 2004 odbyła staże naukowe w Wellcome Institute for the History of Medicine. W latach 2005- 2009 uczestniczyła w Phoenix Thematic Network EU. Obecnie jest członkinią Komisji Historii Nauk Przyrodniczych PAN, Komisji Historii Medycyny PAN oraz akademikiem i (od 2009 r.) wiceprezydentem International Academy of the History of Pharmacy. Prezes Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji (od 2017 r. Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych). W latach ubiegłych przewodniczyła Deutsch-Polnische Gesellschaft für Geschichte der Medizin a także Komisji Farmaceutycznej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Redaktor naczelna czasopisma historyczno-medycznego „Acta Medicorum Polonorum”. Pisze w języku polskim i angielskim. Jest autorką książki "Zaangażowanie Polaków w misyjną opiekę zdrowotną w Afryce" (Poznań 2007) oraz około dwudziestu innych książek (w tym z zakresu historii zielarstwa), licznych artykułów naukowych oraz wielu popularno-naukowych.

W 1971 r. ukończył studia medyczne na ówczesnej Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1974 r. otrzymał tytuł doktora nauk medycznych, w 1998 r. habilitację, a w 2013 r. nominację profesorską. Jako lekarz jest specjalistą w dziedzinach medycyny społecznej, neurologii, zdrowia publicznego i higieny środowiska.

Aktualnie piastuje stanowisko kierownika Katedry Medycyny Społecznej oraz Zakładu Higieny Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Jest także prezesem Polskiego Towarzystwa Higienicznego, a także członkiem Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej i Zdrowia Publicznego, Polskiego Towarzystwa Neurologicznego i Polskiego Towarzystwa Orzecznictwa Lekarskiego. Działa w Polskiej Akademii Nauk jako członek Komietu Zdrowia Publicznego i Komitetu Ergonomii. Jest redaktorem naczelnym czasopism naukowych - „Problemy Higieny i Epidemiologii”, „Hygeia Public Health”. Prowadził badania naukowe nad chorobą Huntingtona w ramach European Huntington’s Disease Network.

Będąc niekwestionowanym autorytetem w dziedzinach swojego zainteresowania naukowego pełni liczne funkcje publiczne. Jest członkiem Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Ministrze Zdrowia, pełni funkcję Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie epidemiologii, a także współtworzy programy specjalizacji lekarskich i zasiada w komisjach egzaminacyjnych. Ogromny dorobek naukowy profesora Marcinkowskiego podsumowujeponad 700 publikacji naukowych jego autorstwa, ponad 60 zorganizowanych konferencji naukowych, 3 podręczniki akademickie, 37 ukończonych przewodów doktorskich, a także 52 rozprawy doktorskie, 4 rozprawy habilitacyjne i postępowanie o nadanie tytułu profesora, których był recenzentem.

Zaangażowany w działalność misyjną, od lat jest związany z Fundacją Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio”. Jest także redaktorem naczelnym czasopisma misyjnego „Medicus Mundi Polonia”. Za swoje zasługi dla nauki, społeczeństwa i medycyny został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, odznaką honorową „Za zasługi dla ochrony zdrowia” oraz odznaczeniami Polskiego Towarzystwa Higienicznego.

Urodzony w 1975 r. w Poznaniu, w 2000 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w 2003 r. studia podyplomowe z zakresu prawa porównawczego na Reńskim Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn. Odbywał staże naukowe i zdobywał wykształcenie w Bambergu, Paryżu, Moskwie, Strasburgu i Berlinie. W 2009 r. uzyskał tytuł doktora nauk prawnych na UAM.

Jest posłem na Sejm RP VIII kadencji, a także pracownikiem naukowym Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej, gdzie w latach 2011-2015 był dyrektorem Instytutu Prawa w Poznaniu, a aktualnie kierownikiem Zakładu Prawa Publicznego. Jako prawnik i konstytucjonalista pracował w Instytucie Zachodnim w Poznaniu oraz w Kancelarii Prezydenta RP. W pracy naukowej skupia się na prawie konstytucyjnym, prawie europejskim i prawach człowieka. Autor trzech książek traktujących o problematyce odpowiedzialności odszkodowawczej państwa wobec obywateli. Jest członkiem Stowarzyszenia Instytut Zachodni, Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego oraz Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Aktywnie działa społecznie. Był członkiem rad społecznych Ośrodka Rehabilitacyjnego dla Dzieci w Poznaniu-Kiekrzu oraz Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego w Poznaniu. Będąc zainteresowanym historią organizacji studenckich i akademickich, stworzył Archiwum i Muzeum Polskich Korporacji Akademickich. Wieloletni członek ZHP. Zna języki obce: angielski, niemiecki, rosyjski i francuski. Jego pasją jest wspinaczka wysokogórska – w latach 1998-2014 zdobył Koronę Ziemi.

Lekarz i naukowiec. Od wielu lat jest związany zawodowo z Uniwersytetem Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W latach 1973-2006 był kierownikiem Katedry Histologii i Embriologii, a latach 1981-1984 pełnił funkcję prorektora Uczelni. W 2014 r. został wyróżniony przez Senat Uczelni Złotym Laurem Uniwersyteckim.

Obszarami zainteresowania naukowego profesora są histologia, embriologia, biologia komórki i endokrynologia doświadczalna. Jest autorem prac i monografii w tych dziedzinach. Jest członkiem komitetów i komisji Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności oraz członkiem rad redakcyjnych czasopism naukowych, a także towarzystw naukowych. W latach 1983-1989 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Histochemików i Cytochemików, a od 2001 r. jest jego członkiem honorowym. Jest członkiem rady Fundacji Biologii Komórki i Biologii Molekularnej, której jest współfundatorem. Jest również członkiem Komisji Bioetycznej Wielkopolskiej Izby Lekarskiej. Był promotorem doktoratu honoris causa Wandy Błeńskiej.

Angażuje się także w działalność społeczną i dobroczynną. W latach 1974-1981 był prezesem PCK w Akademii Medycznej w Poznaniu. W 2016 r. Fundacja Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” wyróżniła profesora Łukaszyka medalem „Tym, którzy czynią dobro”.

Wanda Maria Błeńska, bo tak brzmi jej pełne nazwisko urodziła się 30 października 1911 roku w Poznaniu. Po ukończeniu toruńskiego gimnazjum, rozpoczęła studia w latach 1928-1934 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Na wojnie pracowała w wojskowych szpitalach w Gdyni i Toruniu. Po zakończeniu konfliktów zbrojnych, ukończyła kurs medycyny tropikalnej w Hamburgu i Liverpoolu. To właśnie tam poznała Ojca Robinsona ze Zgromadzenia Białych Ojców, który wskazał jej misję w Fort Portal (Uganda). Dzień 19 lutego 1951 roku przyniósł jej możliwość wyjazdu do Ugandy. Kiedy wreszcie spełniło się jej marzenie z dzieciństwa, wówczas napisała w swoim pamiętniku: "Zgasła radość z przyjazdu do Ugandy (...). Boję się obcych ludzi i pracy, i tej odpowiedzialności". W kwietniu 1951 roku oficjalnie zostaje lekarzem w skromnym leprozorium sióstr franciszkanek w Bulubie. Doktor Błeńska postanawia, że podczas badania pacjentów nigdy nie będzie używała ochronnych rękawiczek przekonana, że chorzy nie mogą wyczuwać strachu lub obrzydzenia u lekarza. Po siedmiu latach pracy na misji w jej dzienniku czytamy: "Myślę z wdzięcznością dla Boga za tyle szczęścia i błogosławieństwa w życiu i pracy. Czuję się taka szczęśliwa w tej chwili... Mam jedną gorącą prośbę na nowe siedmiolecie - żebym nigdy nikomu nie wycisnęła łzy (...). Zaglądam do dzienniczka sprzed siedmiu lat. Wówczas modliłam się, żeby nie dostać trądu. Dziś o tym nie myślę". Przez te lata, które doktor Błeńska spędziła na misji, zdążyła otrzymać od chorych nowe imię - Dokta.

Po czterdziestu trzech latach spędzonych na misji, dr Błeńska wraca do Polski w 1992 roku. Od wyjazdu z Buluby jeszcze dwukrotnie odwiedziła Ugandę. Pierwszy raz w roku 1993 podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Afryki, a drugi raz rok później z okazji 60-lecia istnienia leprozorium, które dzięki niej stało się znanym na całym świecie Centrum Leczenia Trądu. W 1993 roku przekazała hospicjum w ręce miejscowych lekarzy, którzy nazwali ten ośrodek na jej cześć: "Maria Błeńska Training" (Ośrodek Szkoleniowy im. Marii Błeńskiej). Natomiast władze Ugandy przyznały jej honorowe obywatelstwo tego kraju. Dodatkowo nasze państwo odznaczyło ją Orderem Orła Białego. Następnie otrzymała trzy papieskie odznaczenia m.in. Pro Ecclesiae Pontifcae. Jubileuszowy 2000 rok przyniósł jej od dzieci Order Uśmiechu, zaś Akademia Medyczna w Poznaniu przyznała jej tytuł Honoris Causa. 19 października 2003 roku dr Wanda Błeńska podczas uroczystej Eucharystii, której przewodniczył poznański Arcybiskup Stanisław Gądecki została odznaczona Orderem św. Sylwestra. Z ust Poznańskiego Metropolity padły słowa, że zarówno bł. Matka Teresa z Kalkuty, jak i dr Wanda Błeńska "czynią dzieło misyjne czymś nadzwyczaj wyzywającym, ponieważ podejmują je ludzie, którzy nie cieszą się, ani też wielkim bogactwem, ani też wielkim zdrowiem, ale w swojej fizycznej kruchości wychodzą do innych w całości oparci na duchu Chrystusowym". Należy też dodać, że od czasów Jana Pawła II takie odznaczenie przyznawano tylko mężczyznom.

Ta nadzwyczaj skromna, religijna, pełna dobroci i życzliwości kobieta, pozornie sprawiała wrażenie osoby kruchej i wątłej. Ale była niezwykle energiczna. W swoim życiu nieraz spotykała Matkę Teresę, odwiedziła ją nawet w Indiach. Do końca swojego życia doktor Błeńska była w znakomitej kondycji psychicznej i fizycznej.

Była patronką Piątkowskiej Szkoły Uspołecznionej i Społecznej w Poznaniu i Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Niepruszewie. Doktor Błeńska była jedną z inicjatorów powstania Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Misio” oraz członkiem honorowym Rady Fundacji.

To są słowa dr Błeńskiej:

„Cieszę się, że powstała w Polsce Fundacja Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio", która będzie kontynuować pomoc Misjom, z której korzystaliśmy przez tyle lat, pomoc od naszych drogich Przyjaciół Misji, za którą jesteśmy tak bardzo wdzięczni. Mam nadzieję, że Fundacja Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio" spełni moje marzenie i będzie stanowiła zaplecze dla misyjnego Laikatu, dla tych, co sami zgłaszają się na misje, by nieść tam pomoc potrzebującym”.

Profesor Jerzy Król w ocenie działalności dr Wandy Błeńskiej napisał:

"Na płaszczyźnie działalności społeczno-misjonarskiej Dr Błeńska byłaosobowością formatu Matki Teresy z Kalkuty (laureatki nagrody pokojowej Nobla), na płaszczyźnie leczenia trądu i poświęcenia się sprawie trędowatych była osobą równą dr Schweitzerowi, uzyskując tytuł Matki Trędowatych. W dziedzinie profesjonalnej cieszyłasię prestiżem równym dr Brandtowi, i innych najwybitniejszych leprologów współczesnych. l...l Przy swoich wybitnych osiągnięciach i uznaniu dr Błeńska pozostawałaosobą skromną, promieniującą wewnętrznym ciepłem, przyjazną i pomocną dla wszystkich, szczególnie tych najbardziej potrzebujących, unikającą rozgłosu..."

Pani doktor Wanda Błeńska zmarła w wieku 103 lat 27 listopada 2014 w Poznaniu.

O. Marian Żelazek urodził się w 1918 roku w Palędziu pod Poznaniem. Swoje misyjne powołanie odkrył w pierwszej klasie Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, skąd po dwóch latach nauki przeniósł się do Gimnazjum Misyjnego w miejscowości Górna Grupa. W 1937 roku rozpoczął nowicjat w Chludowie pod Poznaniem, tam też trzy dni po wybuchu II wojny światowej złożył swoje pierwsze śluby zakonne. Z chwilą rozpoczęcia wojny zakończył się jeden z najszczęśliwszych okresów jego życia.

W styczniu 1940 roku Ojciec Marian został aresztowany przez Gestapo i wraz z grupą młodych werbistów uwięziony w Forcie VII w Poznaniu. Stąd wywieziono wszystkich do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie rozpoczął się dla Ojca Mariana nowy, pięcioletni nowicjat, w którym za bramami obozu oraz w kamieniołomach w Mathausen-Gusen poznał co oznaczają słowa: głód, cierpienie i śmierć. Paradoksalnie pobyt w Dachau umocnił jego misyjne powołanie, nauczył poświęcenia i prawdziwej miłości. Droga to była jednak nauka: z grupy 26 młodych werbistów aresztowanych wraz z Ojcem Marianem, wyzwolenia obozu doczekało się tylko dziesięciu.

Zaraz po wojnie O. Marian Żelazek otrzymał w Rzymie święcenia kapłańskie oraz dyplom ukończenia teologii i po miesięcznym pobycie w Polsce wyruszył do Indii, aby objąć swoją pierwszą placówkę misyjną w miejscowości Sambalpur wśród pierwotnej ludności stanu Orissa - Adibasów. Tam poświęcił się walce z analfabetyzmem i nauczaniu odrzuconych przez ówczesne społeczeństwo mieszkańców dżungli. Pod jego opieką znajdowało się 170 szkół podstawowych i 8 gimnazjów.

W 1968 roku O. Marian został proboszczem małej parafii w miejscowości Bondamunda, a na początku lat 70-tych rozpoczął nową działalność misyjną w jednym z największych i najświętszych sanktuariów Hinduizmu w Indiach - Świętym Mieście Puri.

Oprócz pracy pastoralnej Ojciec Marian zaczął udzielać pomocy materialnej chorym na trąd żebrakom. Wkrótce zajął się także ich leczeniem, rehabilitacją, edukacją i resocjalizacją: z jego inicjatywy powstał w Puri Ośrodek Leczenia Trędowatych z misyjnym szpitalem i przychodnią. W nowopowstałej "wiosce" godne warunki egzystencji znalazło ponad 800 chorych. Trędowaci zamieszkali w murowanych domach, otrzymali możliwość pracy w specjalnie utworzonych zakładach. Dla najbardziej potrzebujących wybudowano kuchnię miłosierdzia, a dla dzieci z rodzin trędowatych otwarto szkołę "Beatrix School", w której uczy się dziś ponad 800 uczniów. Z opieki O. Mariana korzystali nie tylko mieszkańcy wioski, ale wszyscy, którzy zwrócili się o pomoc do naszego misjonarza. Dzięki niemu dotknięci trądem  odzyskiwali nie tylko zdrowie, ale również godność i wiarę w ludzką solidarność.

Wizyta lekarzy i studentów Akademii Medycznej z Poznania w 1991 roku w prowadzonym przez O. Mariana ośrodku, przyczyniła się do powstania Fundacji Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio".

Akademia Medyczna w Poznaniu w 2000 roku przyznała mu Medal im. Karola Marcinkowskiego "za zasługi w niesieniu pomocy charytatywnej i medycznej trędowatym". W roku 2002 zgłoszony został przez Ruch Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata Maitri jako oficjalny kandydat do Nagrody Nobla, w tym samym roku otrzymał statuetkę "Złotego Hipolita" - nagrodę Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. W 2005 r. otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta Poznania. W roku 2005 otrzymał Nagroda imienia Sérgio Vieira de Melloo, przyznawaną przez Stowarzyszenie Willa Decjusza.

Wielki Misjonarz oddał swe bogate życie Bogu 30 kwietnia 2006 roku. Zaraz po śmierci zaczęto nazywać Ojca Mariana Man of God, Bapa (Father) of Poor In Puri. Ludziom odrzuconym dał wszystko, co mógł: dom, opiekę, przywrócił im godność, był ich ojcem. Bo to jest całe sedno jego pracy misyjnej - on był ojcem, dobrym ojcem, świętym ojcem w Puri.

To była pierwsza organizacja, która otwierała serce i umysł na szeroki świat misyjny, potrzebujący naszego serca i pomocy - to było najważniejsze. Byliśmy bardzo zżyci, tworzyliśmy jedną wielką rodzinę, dużo wspólnych działań, myśli, pragnień - to nas połączyło.

Dr h.c. Wanda Błeńska na 20-lecie Fundacji

Zostań

Wolontariuszem

logo.png

Serwisy zewnętrzne

Strona powstała przy użyciu szablonu z JoomShaper.com.com oraz platformy z Joomla.org